خلوت خویش

در خلوت خویشم و دلم پیامی دارد.

غوغا به سر و زبان بی کلامی دارد

این شهر غریبانه درِ بار و برش بسته بود

نی ساقی و نی رند، و نه جامی دارد

هر جا که قدم نهی زر و زور و ریاست

ظلمت به رخ نور چه دامی دارد

یک لحظه ز خاطر نرود خانه

مادر

شبهای سیاه و روز تلخکامی دارد

از دوری لاله های دّشت (گُلگیر)

دل حال غم آلوده و سرخ فامی دارد

(بازُفت) و (چّم آسیو) قرارش برده

هر صبح به (تُوبُزون) سلامی دارد

از (کَلگه) و مال (کَریم) و ( بیبیان) بیخبر است

از( نفتونی) ها حسرت یک پیامی دارد

قصد صفری به (آسماری) دارد

حسرت یه نگاه کبک خوش خرامی دارد

صد دفتر زندگی ورق خورد و هنوز

این دل چه کتابهای ناتمامی دارد

تنها به خودش امید میدهد چونکه هنوز

یاران عزیزچون تو با مرامی دارد

امید و سحرگهان در پی شب در گذرند

تقدیر در آزادی ، نور، حرف تمامی دارد