خورشید آزادی دمد بر سینه سرد زمان زنجیرها وا می شود از دست و پای مردمان آبی بده بر دانۀ امید باغ رستگی گل‌های آزادی رسد آبی بده ای باغبان بی شک که آهوی وصال آید به سوی دشت دل بی شک عقاب آرزو پر آورد در آسمان م.روزبان

میانِ این سکوت وبغض و بیداد میان این سیاهِ شب چه غمگینم، چه بی تابم سرِ خشم و تنِ داغ و دلِ حسرت بسقف آسمانِ تیره میسابم ومن از هر شهابِ کوچکی کز انفجارِ یک ستاره رخ بر افروزد پیام تازه ای در تُندرِ نورش پیام رخصت خورشید می یابم سفیرتیر آرش میرسد ازقلهٌ البرز تا جیهون وتا زابل پیام زندگی این بار در راه است به دستش نوش دارویی و قبل از مرگِ سهرابم چه زیباست آن دمی که زهره از شبگاهِ این چادر برون آی

ای سربدار سردار آن عزم آهنینت فریاد واپسینت از دشت سرخ شیران تا ماورای ایمان روح مرا خبر کرد. ای سربدار سردار ای ناوی بهاران شوریده بر زمستان همچون سیاوشی که در فتنه و سیاهی از شعله ها گذر کرد ای آشنا نگاهت از تیرک سیاهی رو سوی روشنایی در جستجوی راهی خورشید را فراخواند شب را پر از شرر کرد سردار

راستی گر که پرستو بسفر پر نکشید سفر و ر فتن و تغییر چه معنا میداشت گر بهاران ندهد بانگ امیدی به خزان باغبان با چه امیدی گل و ریحان میکاشت دل بلبل به جمال گل اگر شور نداشت سر پروانه اگر وسوسه نور نداشت شهد گل گر هوسی در دل زنبور نداشت مستی ماعبثی بود و دل آزرده بدیم باده گر خاطره از گریه انگور نداشت راستی گر که گلی چهره به باغی نفزود گر که شمعی تن خود طعمه آتش ننمود یا قناری به تمنای خود از گل نسرود یا که شمع از سر پروانه حواسش نربود یا که آهوی خرامان به چمن ره نگشود اب

زمین شهرمان رنگین زخون بابک دوران فضای قلبمان سنگین برای ماهک و رادمان دل پیر وجوان پرکین از این کابوس دژخیمان سیاوش را فرو بردند مگر درآتش بهتان؟ کجا برزن؟ کجابابک؟ کجا ستار و باقر خان؟ کجا پژواک کوهستان ببانگ شیر علیمردان؟ زمان و زندگی غمگین دل پیر و جوان پرکین از این کابوس دژخیمان بیا ای آرش پیرم به آیین کمانداران کمان برکش به تقدیرم زالبرزکوهِ عیاران و زابل غرق در خون است بیا ای رستم دستان بتاب ای شید جمشیدی بدشت و بیشه شیران بر آ ای پیک آزادی به بام میهنم ایران (*) یعقو